شخصیت هرکس در دوران کودکی او شکل می گیرد.
خانه کودکی ما نزدیک جاده اصلی و ترانزیت بین الملل، جایی در مرکز ایران قرار داشت. گاهی وقتها که خسته از درس و مدرسه و بازی به ماشینهای گذری می نگریستم، از خود می پرسیدم: رانندگانی که روی ماشینهای خود شعر و جمله می نویسند برای مخاطبانی که نمی شناسند چه می خواهند بگویند؟
همین حس مرا وادار کرد در وبلاگ "حرفهای پشت فرمون" برای کسانی که نمی شناسم چیزهایی بنویسم.
آنها حرفهایشان را بر کامیون و من در وبلاگ می نویسم!!
و شاید شما همان برداشتی از من دارید که از یک راننده!!
پس "الهی به امید تو..."

راستی شماها چرا می نویسید؟

---